Paila-Repaila

Paila-Repaila ontstond uit een stedelijk tafereel in Cali. De hitte op straat was extreem en ik zag de straathoek als een enorme koekenpan, met het verkeerslicht als handvat. Rond die tijd, ongeveer tien jaar geleden, zat ik in een periode zonder verkopen. Een vriend die toen met alcoholproblemen worstelde kwam vaak bij me langs; tegenwoordig is hij verantwoordelijk en herstellende. In die combinatie van extreme hitte en persoonlijke stress voelde het alsof we samen aan het smelten waren. Ik werk graag met mondelinge tradities en volkswijsheden, en Paila-Repaila werd de perfecte titel—ongeveer: ‘de pineut, en dan helemaal’. Wanneer ik een concept ontwikkel, maak ik objecten en apparaten graag dierlijk of menselijk door ze benen, handen of typografie te geven. In het werk zit ook een verwijzing naar de U.S. Navy, met weer een eigen verhaal.